‫سینما با یک کلیک ‫IranFilm.Net
‫مامان
‫این داستان با چی شروع میشه؟
‫مثل خیلی از داستان‌ها شروع میشه...
‫با یه پسر...
‫برای بچگی کردن، زیادی پیر
‫برای مرد بودن، زیادی جوان
‫و یک کابوس
‫ترجمه از: ‫حسـین و کیـارش ‫Ki@rash & HosseinTL
‫HosseinTLsub@yahoo.com
‫دو ثابتِ اساسی داره:
‫مورد بعدی، پایه‌ی نظام ‫لگاریتمِ طبیعی هست
‫یک عدده. عددیه که از طرح و برنامه‌ی ما بوجود میاد
‫چیز یا تابع ریاضی‌ای که اشیاء رو ‫با توجه به میزانِ تغییر
‫که متناسب با حجمشون توصیف میکنه، چیه؟
‫اگه با دید ریاضی بهش بپردازین، ‫این ثابت اساسی رو بهتون میده
‫کانر؟
‫تو روبراهی، کانر؟
‫خسته بنظر میای
‫استراحتت به اندازه کافی هست؟
‫آره، خوبم
‫چون میدونی که اگه یه وقت ‫خواستی با کسی حرف بزنی...
‫من خوبم
‫باشه
‫همگی، چشماتون به تخته باشه
‫عدد پی، ثابت محاسبه‌ی ‫محیط دایره‌ست، و وقتی که...
‫بپا اوملی
‫- شاید زمین بخوری ‫- مستی چیزی هستی؟
‫بلندش کن یکی بزنیم زیر گوشش ‫که مامانش بوس کنه خوب شه
‫تو همیشه تو دنیای کوچیک ‫خودت غرق میشی
‫اونجا چی داره؟ ‫که انقدر جالبه؟
‫بلند شو
‫تو پسر خوبی هستی. یادت باشه، اوملی
‫پسرهای خوب حرف نمیزنن
‫- سلام، کان ‫- سلام، مامان
‫- این چیه؟ ‫- یه سوپرایزه
‫- پس یه وی‌سی‌آر ـه؟ ‫- این خیلی از وی‌سی‌آر سرتره
‫آپارات فیلم قدیمیِ پدربزرگته
‫- اینم از این ‫- ای کاش تو هم میشناختیش
‫کی رو؟
‫بابابزرگ
‫حتی مامان‌بزرگ هم پیشش شل میشد
‫آره، خیلی‌خب
‫این از این
‫چه گوسفندهایی هستن
‫چرا میخوان کینگ‌کُنگ رو بکشن؟
‫آدم‌ها از چیزی که درکش نمیکنن خوششون نمیاد
‫ازش میترسن
‫کینگ‌کنگ میتونست راحت خرد و خمیرشون کنه
‫تیکه تیکه‌شون کنه
‫
‫مامان؟
‫من اومدم ببرمت، کانر اوملی
‫چرا فرار نمیکنی، کانر اوملی؟
‫چرا فرار نمیکنی بری پیش مادرت؟
‫اون رو کاری نداشته باش. من ازت نمیترسم
‫در شب‌های دیگه هم به دیدنت میام، ‫کانر اوملی...
‫و اونقدر دیوار اتاقت رو میلرزونم تا بیدار شی
‫و بعد برات سه تا داستان تعریف میکنم
‫میخوای واسم داستان تعریف کنی؟
‫بله. برات سه تا داستان تعریف میکنم
‫و وقتی من داستان‌هام رو تعریف کردم، ‫تو داستان چهارم رو برام میگی
‫من هیچ داستانی بلد نیستم
‫تو چهارمی رو برای من خواهی گفت، ‫و داستانت حقیقت خواهد داشت
‫- چی داری میگی؟ ‫- اون حقیقتی که پنهان میکنی
‫حقیقتی که در خواب میبینی
‫- کابوست رو برام تعریف میکنی ‫- نه
‫چرا. اون حقیقت تو خواهد بود
‫و اگه نگم؟
‫اوه، کان، خواب بودم
‫باید تو تخت خودت باشی، کان
‫فقط پنج دقیقه
‫- حرفت حقیقت نداره ‫- چرا داره
‫- زودباش، کان ‫- فقط پنج دقیقه. قول میدم
‫پنج دقیقه
‫شب بخیر
‫من احترام میذارم، لیزی. جدی میگم
‫ولی اگه پدرت بود اصلاً نمیخواست ‫اون بره به آمریکا...
‫که با یه زن غریبه و بچه‌ی غریبه‌ش زندگی کنه
‫همین الان باید در موردش حرف بزنیم
‫- سلام کان ‫- آه، آقاپسرمون هم که اومد
‫- گفتی اینا رو از کجا آوردی؟ ‫- از خونه‌ی یه زن و مرد پیر و مهربون
‫دارن اونجا رو خالی میکنن که ‫بکوبنش، منم نماینده‌شونم
‫مادرت یه فنجون چای نیاز داره
‫چای سبز، بدون شکر. منم چای معمولی میخورم
‫نظرت چیه، کان؟
‫عاشقشه
‫- یالا ‫- باشه
‫بیا. یه چیز دیگه امتحان کن
‫- اینکارو فقط بخاطر تو میکنم ‫- الان سرش بحث نمیکنم
‫متوجهم، ولی نمیتونی ‫اینجوری ادامه بدی، لیزی
‫- باید یه تصمیماتی بگیری ‫- من اون کار رو نمیکنم
‫برو تو چایی درست کردن به کانر کمک کن، ‫وگرنه به معنای واقعی دیوونه میشم
‫- من و تو باید یه صحبتی با هم داشته باشیم ‫- دارم چایی درست میکنم
‫- گفتم دارم چایی درست میکنم ‫- باید...
‫من دشمنت نیستم، کانر. ‫اومدم اینجا که به مادرت کمک کنم
‫- میدونم چرا اینجایی ‫- اومدم اینجا چون...
‫یه بچه 12 ساله نباید بدون اینکه کسی ‫ازش بخواد بره میز تمیز کنه
‫- تو میخوای تمیز کنی؟ ‫- خیلی بی‌ادب شدی
‫اون همیشه بعد از درمانش بدحاله
‫فردا حالش بهتر میشه، ‫و بعدش میتونی بری خونه
‫فردا بهتر بنطر میاد. باید ‫با تو درباره‌ش حرف بزنه
‫درباره چی باهام حرف بزنه؟
‫- در مورد اینکه بیای با من زندگی کنی ‫- من هیچوقت نمیام با تو زندگی کنم
‫- گوش کن کانر، اگه مادرت... ‫- دیگه "اگر" نداریم
‫حالش بهتر میشه و بعد تو میتونی بری
‫لیزی؟ لیزی!
‫خدای من. وایسا اومدم، وایسا
‫داروت کجاست؟ ‫کانر!
‫من پیشتم، من پیشتم. ‫یه نفس عمیق بکش
‫کانر، لطفا. ‫لطفاً دارو رو بده بهم. زودباش، عجله کن
‫الان میاد
‫بفرما، بفرما
‫بهتر شد
‫نفس عمیق
‫نفس عمیق. نفس عمیق
‫چیزی نیست
‫فقط به چیزی دست نزن
‫باور کن، تمام تلاشم رو میکنم
‫صحبتمون تموم نشده، آقاپسر
‫چرا، هست
‫مامان
‫چرا اینقدر لفتش دادی؟
‫وقتشه که اولین قصه رو برات تعریف کنم
‫من قصه نمیخوام. ‫یه بلیت اتوبوس واسه مادربزرگم میخوام
‫وقتشه که اولین قصه رو...
‫کجا سرت رو انداختی پایین داری میری؟ ‫به حرف من گوش میدی
‫من به اندازه‌ی این سرزمین عمر کردم، ‫و تو...
‫آخه تو چی میدونی؟
‫من همه‌چیزِ تو رو میدونم، کانر اوملی
‫نه نمیدونم. اگه میدونستی...
‫میدونستی که واسه اینکه یه درخت احمق ‫واسم داستان‌های احمقانه تعریف کنه، وقت ندارم...
‫که فقط یه رویاست
‫یه رویا؟ رویا چیه کانر اوملی؟
‫و کیه که بخواد بگه همه‌ی چیزای ‫بیداری، در واقع خواب نیستن؟
‫ولش کن
‫امروز اومدم ببینمت، ‫چون فکر میکردم...
‫فکر کردی اومدم که دشنمانت رو ‫سرنگون کنم، اژداهایانت رو سلاخی کنم
‫یا اینکه حداقل تو قضیه مادربزرگم کمکم کنی
‫ولی تنها کاری که میخوای بکنی ‫اینه که برام داستان تعریف کنی
‫داستان‌هایی در مورد اینکه من چطور ‫دشمنانم رو سرنگون کردم
‫داستان‌هایی در مورد اینکه ‫چطور اژدها سلاخی کردم
‫بذار قصه‌ی وقتی رو بگم که ‫شروع کردم به راه رفتن
‫بذار سرانجامِ کار یه ملکه‌ی شرور رو بهت بگم...
‫و اینکه چطور مطمئن شدم دیگه ‫هرگز دیده نمیشه
‫خب بگو
‫خوبه
‫چی میبینی؟
‫هیچی. جوانه‌هات جلوی چشمم رو گرفتن
‫از تخیلت استفاده کن، کانر اوملی
‫چی میبینی؟
‫- یه جرقه میبینم ‫- بله. دیگه؟
‫نه، آبه. آبرنگه
‫چشم برندار
‫- وای ‫- واقعاً هم "وای" داره
‫مدت‌ها پیش، قبل از اینکه ‫جاده و قطار و ماشین بیاد تو این شهر...
‫- اینجا یک پادشاهی بود ‫- اینجا؟
‫اینجا حتی خرده‌فروشی هم نداریم
‫یک پادشاهی موفق بود، ‫با پادشاهی عاقل...
‫که برای مردمش آرامش به ارمغان آورده بود...
‫ولی اون آرامش بهایی داشت
‫پادشاه هر سه پسرش رو در جنگ ‫از دست داده بود...
‫جنگ با غول‌ها...
‫با اژدهایان
‫با ارتش‌هایی که جادوگران بزرگ رهبریشون میکردن
‫خیلی تخیلی بنظر میرسه
‫اگه صدای فریاد مردی رو که نیزه ‫به تنش فرو رفته میشنیدی، این رو نمیگفتی
‫ملکه نمیتونست فقدان هر سه پسرش رو تحمل کنه...
‫اون رو در نومیدی رها کرد،
‫با تنها وارثی که براش باقی مونده بود
‫نوه‌ی یتیمش
‫این بچه بعنوان یه شاهزاده بزرگ شد...
‫قلب پادشاه رو با خوش‌قلبی ‫و شجاعتش بدست آورد
‫زیردستانش عاشقش بودن
‫پادشاه آینده‌ی ما
‫کم‌کم داشت مرد میشد که ‫پدربزرگش یه همسر دیگه اختیار کرد
‫پادشاه بیمار شد ‫و شایعه شد که...
‫اون یه ساحره‌ی شروره...
‫شایعه شده بود که میخواد با مسموم ‫کردن پادشاه، خودش رو تخت پادشاهی بشینه
‫چند هفته بعد، پادشاه مُرد
‫شاهزاده برای جانشین پادشاه شدن ‫زیادی کم سن و سال بود
‫پس، طبق قانون، ‫ملکه یک سال دیگه هم حکومت میکرد
‫آینده نامعلوم بود
‫در همین حین، شاهزاده ‫دلش پیش کسی جا مونده بود
‫دختره زیبا و باهوش بود، ‫و با اینکه فقط دختر یه کشاورز بود...
‫پادشاهی به رابطه‌ی این دو لبخند زد
‫اما ملکه بیشتر داشت از ملکه بودن لذت میبرد
‫و برای ملکه موندن چه راهی بهتر ‫از اینکه خودش با شاهزاده ازدواج کنه؟
‫چی؟ خیلی حال‌به‌هم‌زنه
‫- اون مادربزرگش بوده ‫- مادربزرگ‌خوانده
‫و خودش هم هنوز زن زیبا و جوانی بود، ‫این رو یادت نره
‫اگرچه شاهزاده هم از این ‫ایده خوشش نیومد
‫دختر کشاورز رو برداشت، ‫و در دل شب با اسب تاخت
‫توقف کردن تا زیر شاخه‌های ‫یه درخت سرخدار استراحت کنن
‫اون درخت تویی
‫صبح روز بعد شاهزاده بیدار شد
‫گفت: "برخیز عزیزم"
‫ولی دختر کشاورز تکون نخورد...
‫که همون موقع شاهزاده متوجه خون شد
‫خون؟
‫یکی یارش رو در طول شب کشته بود
‫چی؟
‫با گریه میگفت: "ملکه"
‫"ملکه عروس من رو کُشته"
‫اهالی ده، با دلی پر از خشم و کینه، ‫علیه این جنایت به پا خاستن
‫همون موقع بود که شروع به راه رفتن کردم
‫ملکه دیگه هرگز دیده نشد
‫خوبه. حقش بود
‫حالا، فکر نکنم بتونی تو ‫قضیه مادربزرگم کمکم کنی
‫داستان هنوز تموم نشده
‫ملکه رو برداشتم و اونقدر ‫دورش کردم...
‫که مردم شهر هیچوقت پیداش نکنن
‫بردمش به روستایی کنار دریا، ‫که همونجا هم یه زندگی جدید رو آغاز کرد
‫ولی اون دختر کشاورز رو کشته بود
‫چطور تونستی یه قاتل رو نجات بدی؟
‫واقعاً یه هیولایی
‫من نگفتم اون دختر کشاورز رو کشت
‫من فقط گفتم که شاهزاده این رو گفته
‫شاهزاده اون شب خوابش نبرد...
‫بلکه منتظر موند تا دختر کشاورز ‫در رویاهاش غرق بشه...
‫و بعد نقشه‌ی واقعیش رو شروع کرد
‫چی؟
‫میدونست مرگ اون آتشی به پا میکنه ‫که ملکه رو به کل از پا در میاره
‫داستان افتضاحی بود. در ضمن دروغه
‫این داستان واقعیه
‫خیلی از چیزای واقعی ‫مثل دروغ میمونن
‫پادشاهی‌ها شاهزاده‌ای نصیبشون میشه ‫که لیاقتش رو دارن
‫دخترهای کشاورزها بدون هیچ دلیلی میمیرن
‫و گاهی اوقات ساحره‌ها سزاوار نجات پیدا کردنن
‫در واقع بیشتر اوقات اینجوریه. باورت نمیشه
‫پس شاهزاده‌ی خوب یه قاتل بود ‫و ملکه‌ی شرور اصلاً ساحره نبود؟
‫نه، بدون شک ملکه، ساحره بود
‫و ممکنه راهش به کارهای ‫شیطانی بزرگ منتهی میشده
‫کی میدونه؟
‫پس چرا نجاتش دادی؟
‫چون چیزی که نبود، "قاتل" بود
‫اون پادشاه رو مسموم نکرده بود
‫پادشاه فقط پیر شده بود
‫شاهزاده دستش رو شد؟
‫نه. به پادشاهی محبوب تبدیل شد
‫که با خوشی تا آخرین روزهای طولانیِ ‫پادشاهیش فرمانروایی کرد
‫بله
‫نمیفهمم
‫این وسط آدم خوبه کیه؟
‫همیشه یه آدم خوبه وجود نداره، ‫کانر اوملی
‫همیشه هم یه آدم بد وجود نداره
‫بیشتر آدم‌ها یه چیزی بین اینان
‫خب حالا این حرفا چجوری میخواد ‫من رو از مادربزرگم نجات بده؟
‫اون نیست که باید ازش نجات پیدا کنی
‫یه داستان همیشه دو رو داره
‫حالا چند نفرتون شنیدین که میکن:
‫"چوب و سنگ ممکنه استخوان‌هام رو بشکنه، ‫ولی کلمات دستشون بهم نمیرسه"؟
‫دفعه بعد که کسی چیزی ‫بهتون گفت، یادتون باشه...
‫چه خوب، اومدی خونه
‫مامانت طبقه بالاست. ‫میخواد باهات حرف بزنه
‫- چی؟ ‫- پدرت یکشنبه میاد اینجا
‫بابا داره میاد؟ از آمریکا؟
‫زودباش
‫منتظرته
‫و وسایلت هم جمع کن
‫یه چند روزی میای پیش من بمونی
‫برو
‫اون درخت معرکه‌ست
‫هزاران سال اینجا بوده
‫نظرت چیه؟
‫فکر کنم مامان‌بزرگ میخواد ‫من رو تبدیل به تینا ترنر کنه
‫حتماً طرفدارشه
‫چرا من باید برم پیش مامان‌بزرگ؟
‫قراره برگردی بیمارستان؟
‫بیا اینجا، کان
‫این شیوه درمانی اخیر کارش ‫رو درست انجام نمیده
‫برای همینم دارن عوضش میکنن...
‫یه شیوه دیگه امتحان میکنن
‫- همین؟ ‫- همین
‫مطمئنی؟
‫مطمئنم
‫چون...
‫میدونی که میتونی بهم بگی
‫همه‌چی روبراه میشه، کانر
‫خواهی دید
‫وایسا، کانر. کجا داری میری؟
‫- بهش دست نزن ‫- بهش دست نزنم؟
‫- مثلاً همچین مشتی بهش نزنم؟ ‫- گفتم بهش دست نزن
‫من و اوملی با هم یه تفاهمی داریم
‫من تنها کسی‌ام که بهش دست میزنه
‫مگه نه؟
‫حالا بگو ببینم
‫چرا هر دفعه که سرم رو برمیگردونم ‫میبینم داری به من نگاه میکنی؟
‫داری یکم عجیب میشی، نگه نه؟
‫شرمنده، یکم محکم زدم
‫زندگی امروز باب میل تو نیست
‫جای بدی رو انتخاب کردی
‫باید برم یه خونه نشون مشتری بدم
‫بهت اعتماد میکنم و میذارم ‫تا پدرت بیاد، تنها باشی
‫من 5 سالم نیست
‫زمانِ درست اینه
‫نه اونی که روی موبایل یا کامپیوترت نشون میده،
‫حتی اونی که تو اخبار میگه هم نه
‫مال مادر من بود. ‫مادر مادربزرگت
‫صد ساله که زمان رو بدون نقص نشون میده
‫کانر! کوله‌پشتیت رو بردار
‫نمیخوام پدرت فکر کنه دارم ‫تو رو تو یه خوکدونی نگه میدارم
‫احتمالش زیاد نیست
‫وقتی رفتی بیمارستان، ‫شاید پدرت
‫متوجه نشه که مامانت چقدر داره خسته میشه، خب؟
‫پس باید مطمئن بشیم ‫زیادی مزاحم نمیشه
‫نه اینکه قبلاً این اتفاق افتاده باشه‌ها
‫تخم‌مرغ بی تخم‌مرغ. ‫این هفته دو بار تخم‌مرغ خوردی
‫اگه گرسنه شدی،
‫تو یخچال اسفناج هست ‫که میتونی بخارپزش کنی
‫آره، حتماً
‫به چیزی دست نزن
‫تمام تلاشم رو میکنم
‫پیداش کردم
‫ترجمه از: ‫HosseinTL & Ki@rash ‫IranFilm.Net
‫بابا
‫
‫حالت چطوره، کان؟ بنظر خسته‌ای
‫خوبم
‫مامان داره داروی جدید مصرف میکنه ‫و این حالش رو بهتر میکنه
‫هر دو هفته میره بیمارستان...
‫و اونا دارو رو به رگش تزریق میکنن
‫تا چند روز ناخوش‌احوال میشه، ‫ولی دوباره خوب میشه
‫- خواهرت بهتره ‫- خواهر ناتنی
‫آره
‫ولی بازم دوست دارم ببینیش
‫با مادربزرگت صحبت کردم در مورد اینکه ‫ببرمت لس‌آنجلس
‫- میخوای بیام لس‌آنجلس؟ ‫- آره، حتماً
‫- خودت دوست داری، مگه نه؟ ‫- آره
‫فکرمون اینه که واسه کریسمس ببرمت
‫اینجوری میتونی به موقع برگردی ‫اینجا که بتونی بری مدرسه
‫پس منظورت اینه که فقط بیام سر بزنم؟
‫آره، عالی میشه
‫من نمیخوام با مامان‌بزرگ زندگی کنم
‫اون خونه‌ی یه پیرزنه ‫با وسایل یه پیرزن
‫نمیتونم هر چیزی رو دست بزنم ‫یا جایی بشینم
‫حتی دو ثانیه هم نمیتونم ‫جایی رو به هم بریزم
‫کانر، من میدونم...
‫من یه اتاق واسه خودم میخوام تو خونه‌ی ‫خودم و با وسایل خودم
‫خب، تو آمریکا نمیتونی همچین چیزی داشته باشی، کانر
‫ما سه تا هم به زور تو ‫اون خونه جا میشیم
‫- واسم مهم نیست ‫- کانر گوش کن...
‫- خیلی سختگیره ‫- خانواده‌ت، زندگیت، دوستات...
‫- خونه‌ش مثل موزه میمونه ‫- مدرسه‌ت، همش اینجاست، خب؟
‫بی‌انصافیه که از اینجا ببرمت
‫- بی‌انصافی به کی؟ ‫- کانر
‫بنظر میاد مادربزرگت هنوز نرسیده خونه
‫بعضی وقتا بعد از اینکه من میرم ‫بخوابم، میره بیمارستان
‫پرستارها بهش اجازه میدن رو صندلی بخوابه
‫هی، فقط چون مادربزرگت از من
‫خوشش نمیاد، ‫باعث نمیشه آدم بدی باشه
‫میگه هیچ کاری رو به سرانجام نمیرسونی
‫خب، میتونه اینطور فکر کنه
‫تا کِی اینجایی؟
‫هرچقدر که بتونم
‫یعنی چی؟
‫ما خیلی پولدار نیستیم و ‫آمریکایی‌ها خیلی تعطیلی ندارن
‫- تو آمریکایی نیستی ‫- نه ولی الان اونجا زندگی میکنم
‫هر وقت لازم شد برمیگردم
‫کریسمس هم که میخوای بیای لس‌آنجلس
‫نه خدا نکنه، نمیخوام بیام تو اون آلونکت ‫که توش واسم جایی نیست
‫چرا اومدی؟
‫کانر صبر کن
‫کانر، فردا میبینمت، آره؟
‫هنوز کلی وقت داریم
‫همینطور که اینجا رو جمع و جور میکنی، ‫کارت واقعا رقت‌انگیز بود
‫حالا، اومدم قصه‌ی دوم رو برات تعریف کنم
‫اینم مثل قبلیه مزخرفه؟
‫با خرابیِ مناسبی تموم میشه، ‫اگه منظورت اینه
‫درباره‌ی مردیه که فقط ‫به خودش فکر میکرد...
‫مردی که به اندازه‌ی لازم سخاوتمند نبود
‫مردی که به طرز فجیعی مجازات میشه
‫ولی داستان‌ها واقعیت ندارن
‫هیچ‌چی رو درست نمیکنن
‫داستان‌ها مخلوقات وحشی‌‌ای هستن، کانر اوملی
‫آزادشون که کنی،
‫خدا میدونه چه خرابی‌ای به بار میارن
‫بله
‫باشه
‫پس بفرما
‫خوبه
‫صد و پنجاه سال پیش...
‫آینده سر رسید
‫کارخونه‌ها مثل علف رو زمین سبز میشدن
‫درخت‌ها افتادن، رودخونه‌ها سیاه شدن...
‫و دود و خاکستر، آسمون رو خفه کرد
‫ولی اگه میدونستی کجا رو نگاه کنی ‫هنوزم سبزی دیده میشد
‫مردی کله‌شق در حاشیه‌ی شهر زندگی میکرد
‫که قبول نکرد تغییر کنه
‫اون روی داروهای قدیمی پافشاری میکرد...
‫گیاهان و پوست‌ها و معجون‌هایی ‫که از دانه و برگ تشکیل شده‌ان
‫روستایی‌ها همیشه دواچی صداش میکردن
‫- چی چی؟ ‫- دواچی
‫یه اسم قدیمی به معنی "داروساز"
‫خب چرا از اول نگفتی؟
‫در این روستا فردی جوان هم وجود داشت
‫فردی روشنفکر، ‫فردی مهربون...
‫که فقط صلاح مردمش رو میخواست
‫اون علیه داروهای قدیمی دواچی سخنرانی میکرد...
‫و طمع و خلق پلید دواچی...
‫باعث شدبعضی از این سخنرانی‌ها، ‫گوش‌های شنوا رو تحت‌تأثیر قرار بده
‫هر چقدر تلاش میکرد ‫به جامعه کمک کنه...
‫کار و کاسبیش کسادتر میشد ‫که فقط باعث شد گوشت‌تلخ‌تر بشه
‫تو قلمروی کلیسا یه درخت ‫سرخدار هم زندگی میکرد
‫همون تپه‌ایه که توش زندگی میکنی
‫درخت سرخدار برای ساخت معجون‌های ‫دارویی مهم‌ترین درخته
‫چرا؟
‫دونه‌هاش، پوستش، ‫با زندگی یه پیوند جدانشدنی دارن
‫تقریباً هر مرضی رو میتونن درمان کنن
‫واقعاً؟ هر چیزی؟
‫هر مرض قابل درمانی، البته اگه ‫دواچی درستی ترکیبشون کنه
‫دواچی، با تمام وجود ‫درخت سرخدار رو میخواست
‫ولی برای استخراج این چیزها ‫باید اون رو قطع میکرد
‫و کشیش اجازه‌ی این کار رو نمیداد
‫کشیش دو تا دختر داشت ‫که نور چشمش بودن
‫اون یه پدر مهربون و پرمحبت بود ‫که حاضر بود براشون هرکاری بکنه
‫ولی یه روز، هر دو دخترک ‫گرفتار بیماری شدیدی شدن...
‫و تلاش‌های کشیش هم افاقه نکرد
‫نه از دکترهای مدرن و نه از دعا کردن ‫درمانی حاصل نشد
‫چاره‌ای جز مراجعه به دواچی وجود نداشت
‫کشیش با التماس گفت: ‫"آیا به دخترهام کمک نمیکنی؟"
‫"آیا دو دختر معصوم رو نجات نمیدی؟"
‫دواچی گفت: "چرا باید اینکارو بکنم؟"
‫تو با سخنرانی‌هات کار و کاسبی من ‫رو به باد دادی...
‫و درخت سرخدار رو از من دریغ کردی، ‫بهترین منبع گیاهان دارویی من
‫کشیش گفت: ‫"درخت سرخدار مال تو"
‫به نفع تو سخنرانی خواهم کرد
‫اگه فقط دخترهام رو نجات بدی ‫هر کاری برات میکنم
‫دواچی گفت: "حاضری ‫از همه‌ی اعتقاداتت دست برداری؟"
‫اگه نجاتشون بدی، من از ‫همه‌چی دست برمیدارم
‫پس برای تو کاری ‫از دستم برنمیاد
‫دقیقاً روز بعدش، جفت دخترهای کشیش مُردن
‫- چی؟ ‫- و همون شب من به راه افتادم
‫خوبه. ‫هر چی سرش بیاد حقشه
‫صد در صد. کمی از نیمه‌شب گذشته بود...
‫که خونه‌ی کشیش رو از پایه ‫و اساسش نابود کردم
‫کشیش؟ چی داری میگی؟
‫آدم شرور داستان، دواچیه
‫اون حریص و گستاخ بود، ‫اما بازم درمانگر بود
‫ولی کشیش چی بود؟
‫یه مرد ایمانِ بی‌ایمان
‫نصف درمان، باوره
‫باور به دارو، ‫باور به آینده‌ی پیش رو
‫باورت گرانبهاست...
‫پس باید حواست باشه باورت ‫رو کجا و روی کی خرج میکنی
‫بگو ببینم، کانر اوملی، ‫حالا باید چی رو نابود کنم؟
‫- چی؟ ‫- اینجوری بیشتر راضی می‌شی، بهت اطمینان می‌دم
‫بگو. چی رو خراب کنم؟
‫دودکش رو بترکون؟
‫دودکش
‫بعد؟
‫تخت‌هاشون رو پرت کن بیرون
‫وسایل رو خُرد کن
‫پنجره‌ها رو بشکن
‫پنجره‌ها
‫خودت بشکنشون
‫یالا
‫محکم‌تر، کانر اوملی
‫یالا. محکم‌تر
‫همینه
‫آره
‫حس خوبی داره، مگه نه؟
‫آره
‫مامان بزرگ
‫مامان بزرگ، لطفاً...
‫مامان بزرگ
‫شنیدم برشته دوست داری
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- خودت چی فکر می‌کنی؟
‫مامان بزرگت صبح زود بهم زنگ زد
‫رفته بیمارستان که مادرت رو ببینه
‫شرایط مامانت بدتر شده، کان
‫باید ببینمش
‫باید ببینیم امروز چی می‌شه و شاید
‫بتونی بعد از ظهر یک سر بری دیدنش
‫می‌بینم که خیلی عصبی هستی
‫منظوری نداشتم. نمی‌دونم چی شد
‫- بدترین اتفاق‌ها وقتی می‌افتن که تو حال خودمون نیستیم. ‫- یعنی چی؟
‫نمی‌خوای مجازاتم کنی؟
‫مجازات کنم که چی بشه؟
‫باید بگم که قهرمان حسابی ترکوندی
‫اوه، یک گنج مخفی
‫این‌ها احتمالاً همون فیلم‌هایی هستند
‫که مادرت دفعه اول که رفتم، برام می‌فرستاد
‫چرا رفتی؟
‫ما جوون بودیم
‫خیلی جوون، می‌دونی؟ رویاهای بزرگ داشتیم و...
‫- چه جور رویایی؟ ‫- مادرت می‌خواست دانشکده هنر بره
‫- واقعاً؟ ‫- آره. نرفت ولی دلش می‌خواست بره
‫چی شد که نرفت؟
‫چون مامان منو باردار بود
‫مامانت هیچ وقت از داشتن تو ‫پشیمون نشد. تو فقط خبر خوب با خودت آوردی
‫و از این موضوع مطمئنم چون تنها ‫چیزی که ازش پشیمون شد، ازدواج کردن با من بود
‫- پس چرا باهات ازدواج کرد؟ ‫- چون خوشگلم
‫مادرت عالی بود. هنوزم هست. عاشق هم بودیم
‫منظورم اینه که هنوزم دوستش دارم ولی می‌بینی که...
‫عشق کافی نیست. نمی‌تونه تا ته خط ببردت
‫پس دیگه بعدش هیچ وقت خوشحال نشدی؟
‫نه، ولی زندگی همینه، می‌دونی؟
‫بیشتر اوقات هِی بدتر می‌شه. ولی مشکلی نیست
‫حتی خوشحالم که قیافت به اون رفته
‫داری بهم می‌گی چیکار کنم؟ ‫می‌تونم به هر سمتی بکشونمش
‫پس میخوای از مدرسه ببریش...
‫ممنون
‫می‌خوام یک چیزی بخورم. ‫تو چیزی نمی‌خوای بچه؟
‫به من نگو بچه
‫قبوله
‫متاسفم لیزی
‫اون مرد کت شلواری کی بود؟
‫فقط...
‫هیچ کس
‫- امروز صبح چی شد؟ ‫- هیچی
‫چیزی نیست
‫یکم بد واکنش نشون دادم
‫یک راه دیگه هست که می‌خوان امتحانش کنن،
‫و دارویی‌ـه که خیلی نتایج خوبی داره
‫چرا از اول ازش استفاده نکردن؟
‫چون این دارو رو باید
‫وقتی استفاده کرد که راه‌های دیگه جواب ندادن
‫این یعنی که دیر شده؟
‫نه البته که دیر نشده
‫مطمئنی؟
‫من به تمام حرفم باور دارم
‫اعتقاد نیمی از درمانه
‫اعتقاد به درمان، اعتقاد به آینده‌ی پیشِ رو
‫آره
‫اون درختی که همش ازش حرف می‌زدم رو می‌شناسی؟
‫آره
‫خب، این دارو رو از اون درخت گرفتن
‫- واقعاً؟ ‫- آره
‫جداً؟
‫تمام این مدت می‌تونستیم بریم بیرون و قطعش کنیم
‫ولی نه اون درخت رو
‫اون دوست ماست
‫کجایی؟
‫اینجام
‫می‌تونی؟ می‌تونی حال مامانم رو خوب کنی؟
‫اگه مادرت قابل درمان باشه، درخت سرخدار از پسش برمیاد
‫- این یعنی می‌تونی؟ ‫- هنوزم نمی‌دونی چرا صدام زدی
‫من صدات نزدم و حتی اگه زده باشم هم واسه مامانم بوده
‫- واقعاً؟ ‫- دیگه چی پس؟
‫برای گوش کردن به داستان‌های احمقانه‌ای که با عقل جور درنمیان
‫هنوز وقت داستان سوم نشده. ولی به زودی وقتش می‌شه و بعد از اون...
‫تو داستانت رو بهم می‌گی کانر اوملی
‫نه
‫نه، این نه. این فقط یک کابوسه
‫نه لطفاً
‫این حقیقت من نیست. فقط یک کابوسه
‫به هر حال، بعد از داستان سوم بهش می‌رسیم
‫می‌خوام بدونم چه بلایی سر مامانم میاد
‫وقت با ارزشت رو حروم نکن
‫صبر کن. کجا می‌ری؟
‫اگه درختِ درمان هستی، پس ازت می‌خوام که درمان کنی
‫و همین کارم می‌کنم
‫کانر، من برمی‌گردم. قول می‌دم، خب. تو هم کریسمس میای لس‌آنجلس
‫من کریسمس مامان رو تنها نمی‌گذارم
‫- کانر این دارویی که دارن به مامانت می‌دن... ‫- قراره خوبِش کنه
‫نه کانر، خوبِش نمی‌کنه
‫- چرا می‌کنه. ‫- نه، این آخرین تلاشه پسرم
‫خوبِش می‌کنه. من می‌دونم
‫دلیلی که اومده هم همینه. باید خوبِش کنه
‫- دلیلِ چی؟ ‫- اومدنِ هیولا
‫- کانر، چی؟ ‫- سر ساعت 12 و 7 دقیقه میاد
‫اولش فکر کردم رویاـه ولی همیشه...
‫بس کن. اون یک رویاـه
‫همین و بس. متاسفم که باید باهاش رو به رو بشی...
‫ولی باید شجاع باشی
‫متوجهی؟
‫یالا
‫زودِ زود برمی‌گردم
‫اگه به اندازه‌ی کافی زود نباشه چی؟
‫کانر، گوش کن...
‫- چیزی نیست. ‫- چی چیزی نیست؟
‫فقط...
‫مجبور نیستی
‫ببین. می‌بینیش؟
‫می‌بینیش؟ می‌تونی دست تکون بدی؟
‫می‌بینیش؟
‫و بعد برای مامان بزرگ دست تکون می‌دیم
‫سلام مامان بزرگ
‫کان، می‌تونی به مامان و مامان بزرگ سلام کنی؟
‫سلام مامان بزرگ
‫آفرین
‫مامان اینو زیاد شنیده
‫آماده‌ای؟
‫کان، بیا اینجا بشین
‫کان، ببین
‫- سلام مامان بزرگ. ‫- مامان...
‫- یک... ‫- مامان
‫همینه
‫داریم نقاشیت رو می‌کشیم مامان بزرگ
‫و بعد قاطی‌شون بکن
‫این چه رنگیه؟
‫قهوه‌ای
‫- یک قهوه‌ایِ درختیِ خوشگل. ‫- قهوه‌ای
‫- ولی اینجا قهوه‌ای داریم. ‫- درسته
‫چی می‌بینی؟
‫این چیه؟ این‌ها چیَن؟
‫چی... این‌ها چی هستند؟
‫- چشم‌ها. ‫- چشم‌ها. درسته
‫زندگی تو چشم‌هاست
‫اگه اینو متوجه بشی...
‫یک هنرمند عالی می‌شی
‫آره
‫ببین
‫اینجوری باید چشم رو بکشی...
‫چون چشم همیشه بازتاب می‌گیره
‫اینجا زندگی رو تو چشم می‌بینیم. دیدی؟
‫دوباره بکش. این زندگیه
‫شاید اگه یک مداد برداریم...
‫و بتونی باهاش بکشی...
‫می‌خوای امتحان کنی؟
‫نشونم بده چجوری می‌کشی
‫ببین کان
‫این موهاشه و این ابروهاشه
‫این‌ها چشم‌هاش هستند
‫ببین، این دهنشه
‫این دهنشه. خیلی عصبانیه
‫می‌بینی؟
‫نگاش کن
‫و بعدش صورت رو کشیدیم
‫و بعدش...
‫هیولای ما آماده‌ست
‫هیولا تموم شد
‫هیولا رو ببین
‫خیلی آروم
‫همینه
‫همینه، خب
‫خیلی خب، امروز یک امتحان 30 دقیقه‌ای داریم...
‫و مباحثش هم از چیزهاییه که دو هفته‌ی اخیر درس دادیم
‫پس اگه مرور کرده باشید، شگفت زده نمی‌شید
‫بهتون می‌گم که کِی ورق‌ها رو برگردونید
‫تو 30 دقیقه‌ی آینده حرف زدن نداریم. سکوت محض می‌خوام...
‫چون قراره از مغزتون استفاده کنید، نه دهنتون
‫پس 30 دقیقه...
‫از الان شروع می‌شه. موفق باشید
‫فکر کنم بالاخره فهمیدم دردت چیه
‫بعد این همه مدت
‫تو دنبال یکی هستی که عقلت رو کار بندازه
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫من دیگه اون آدم نیستم
‫خداحافظ اوملی
‫من دیگه نمی‌بینمت
‫الان برای من هم نامرئی هستی
‫امیدوارم مادرت بهتر بشه
‫چرا انقدر طول کشید؟
‫وقت داستان سومه
‫یک روزی یک مرد نامرئی بوده...
‫که از دیده نشدن در زندگی، خسته بوده
‫نه اینکه واقعاً نامرئی بوده باشه
‫مردم عادت کرده بودن که اونو ندیده بگیرن
‫یک روزی اون مرد نامرئی دیگه تحملش تموم می‌شه
‫به این فکر می‌کنه که اگه کسی نبیندش...
‫اصلاً وجود داره یا نه؟
‫مرد نامرئی چیکار کرد؟
‫یک هیولا رو صدا زد
‫نمی‌دونم چی باید بهت بگم اوملی
‫فرستادیش بیمارستان
‫خانواده‌اش تهدید کردند که شکایت می‌کنن
‫- من نبودم. ‫- چی بوده؟
‫من نبودم
‫من نامرئی نیستم. من نامرئی نیستم.
‫اگه می‌خوای دیده بشی اوملی، این راه خوبی نیست
‫من نامرئی نیستم. می‌شنوی؟ من نامرئی نیستم.
‫قوانین مدرسه می‌گه که باید سریعاً اخراجت کنم
‫ولی اگه اینکارو کنم، چطور می‌تونم خودم رو معلم بدونم؟
‫برگرد کلاست
‫یک روزی راجع بهش حرف می‌زنیم، ولی نه امروز
‫مجازاتم نمی‌کنی؟
‫که چی بشه؟
‫خب، بذارید یک مثال از احساس سلامت براتون بزنم
‫می‌دونید که گفتنِ "نه" بعضی اوقات چقدر سخته. و چه حس خوبی داره...
‫وقتی بالاخره شهامت گفتنش رو پیدا می‌کنید. چرا اینجوریه؟
‫یک لحظه وقت دارید؟
‫هی، چی شده؟
‫از بیمارستان تماس گرفتند
‫متاسفانه حال مادر کانر خوب نیست. باید بره اونجا
‫نمیای؟
‫من اینجا می‌مونم
‫دست‌هات چی شده؟
‫می‌خوای حرف آخرو بزنی، مگه نه؟
‫همه جدیداً می‌خوان حرف آخر بزنن
‫کان...
‫منو ببین
‫امروز با دکتر صحبت کردم
‫درمان جدید... جواب نمی‌ده
‫داروی درخت سرخدار؟
‫آره
‫چطور ممکنه جواب نده؟
‫همه چیز سریع اتفاق افتاد. سریع‌تر از چیزی که فکرشو می‌کردند
‫- چطور ممکنه جواب نده؟ ‫- نمی‌دونم
‫باید جواب بده
‫خب الان چی می‌شه؟ راه درمان بعدی چیه؟
‫خیلی متاسفم
‫تا حالا انقدر تو زندگیم متاسف نبودم
‫اشکالی نداره که عصبانی باشی کان
‫واقعاً اشکالی نداره
‫از اینکه حقیقت رو بهت می‌گم، من هم خیلی عصبانیَم
‫ولی کان...
‫کان، گوش می‌دی؟
‫یک روزی...
‫اگه یاد گذشته کردی و از عصبانیتِ خودت پشیمون شدی...
‫و نتونستی باهام حرف بزنی، باید بدونی که اشکالی نداره
‫که من می‌دونستم
‫چون من هر چیزی که لازم باشه رو می‌دونم، حتی بدون اینکه به زبون بیاری
‫و اگه احتیاج داشتی چیزی رو بشکونی...
‫حتماً اینکارو بکن
‫درست و حسابی بشکونشون
‫و من اونجا خواهم بود کان
‫اِی کاش صد سال وقت داشتم
‫صد سال وقت داشتم و به تو می‌دادمشون
‫بیدار شو
‫برام مهم نیست ساعت چنده. تو دروغ گفتی. بیدار شو
‫بیدار شو
‫الان لازمت دارم
‫- بیشتر داری خودت رو اذیت می‌کنی. ‫- جواب نداد
‫گفتی درخت سرخدار حالش رو بهتر می‌کنه ولی نکرد
‫حالش رو خوب کن
‫تو منو صدا زدی، کانر اوملی
‫اگه صدات کردم، واسه این بود که ‫نجاتش بدی. واسه این بود که درمانش کنی
‫- من نیومدم که مادرت رو درمان کنم. ‫- چرا اومدی
‫اومدم که تو رو درمان کنم
‫من؟ من درمان لازم ندارم
‫چند بار باید بهت بگم؟
‫مادرم درمان لازم داره...
‫کمکم کن
‫وقت داستان چهارمه
‫نه، نه لطفاً. منو از اینجا ببر
‫- وقت کابوسته. ‫- باید برگردم پیش مامانم
‫خودش اینجاست
‫نه
‫مامان، از اینجا برو
‫چیزی نیست. نگران نباش
‫مامان، بدو. لطفاً بدو
‫مامان
‫کانر
‫مامان
‫نه
‫کانر
‫مامان
‫کانر
‫مامان
‫- ولم نکن. ‫- نمی‌کنم
‫- کانر. ‫- مامان
‫- مامان. ‫- کانر
‫مامان
‫مامان، نه
‫- مامان، نه. ‫- کانر
‫مامان
‫نه
‫کانر
‫- این داستان چهارمه. ‫- کمک بیار
‫این حقیقتِ کانر اوملی‌ـه
‫مامان. نه
‫- مامان. ‫- این کابوس توـه
‫- مامان. ‫- کانر
‫مامان
‫نجاتم بده
‫- کانر. ‫- مامان
‫مامان
‫اینجا از خواب می‌پرم
‫اینجا همیشه بیدار می‌شم
‫داستان هنوز تموم نشده
‫منو از اینجا ببر. باید برم پیش مامانم
‫اون دیگه اینجا نیست کانر
‫اون افتاد. من دیگه نمی‌تونم بگیرمش
‫کانر
‫- حقیقت رو بگو. ‫- نه
‫یا حقیقت رو می‌گی یا هیچ وقت از اینجا نمی‌ری
‫کدوم حقیقت؟ نمی‌دونم منظورت چیه
‫باید داستان چهارم رو بهم بگی، کانر اوملی
‫باید قبل از اینکه دیر بشه، کابوست رو بهم بگی
‫آره. بگو کانر. حقیقت رو بگو
‫- اگه بگم می‌میرم. ‫- اگه نگی هم می‌میری
‫حقیقت رو بگو
‫- نه. ‫- حقیقت، کانر اوملی
‫- حقیقت رو بگو پسر. ‫- نه
‫- حقیقت رو بگو. ‫- نه
‫حقیقت رو بگو پسر
‫می‌خوام تموم شه
‫دیگه تحمل ندارم فکر کنم می‌خواد بره
‫می‌خوام تموم بشه. من گذاشتم بیوفته
‫من گذاشتم بمیره
‫شجاعانه بود کانر
‫بالاخره گفتی
‫چرا نمُردم؟
‫لیاقت مجازات دارم
‫لیاقت بدترین‌ها رو دارم
‫مطمئنی؟
‫تمام این مدت می‌دونستم که موفق نمی‌شه
‫همش بهم می‌گفت که حالش بهتره...
‫چون من می‌خواستم اینو بشنوم
‫و من حرفش رو باور کردم
‫ولی نه واقعاً
‫و بعد به این فکر افتادم ‫که چقدر می‌خوام تموم بشه
‫نمی‌تونستم...
‫نمی‌تونستم تنها شدنم رو تحمل کنم
‫یک قسمتی ازت می‌خواست تموم ‫بشه، حتی به قیمتِ از دست دادنش...
‫من ولش کردم
‫نمی‌تونستم بیشتر نگهش دارم...
‫ولی همیشه ولش می‌کنم
‫و این حقیقتِ توـه، کانر اوملی
‫ولی نمی‌خوام اینجوری باشه
‫حالا واقعیه
‫حالا اون داره می‌میره و تقصیر منه
‫این اصلاً حقیقت نداره
‫تو آرزو می‌کردی درد تموم بشه. دردِ خودت
‫این آرزوی بیشتر انسان‌هاست
‫ولی نمی‌خواستم اینجوری بشه
‫هم می‌خواستی و هم نمی‌خواستی
‫چطور جفتش می‌تونه درست باشه؟
‫چطور یک شاهزاده می‌تونه قاتل باشه ‫و همزمان مورد علاقه‌ی مردمش هم باشه؟
‫چطور یک کیمیاگر می‌تونه افکار شیطانی ‫داشته باشه ولی همزمان درست فکر کنه؟
‫چطور یک مرد نامرئی با دیده شدن، تنهاتر می‌شه؟
‫نمی‌دونم. هیچ وقت داستان‌هات رو نفهمیدم
‫چون انسان‌ها، هیولاهای پیچیده‌ای هستند
‫به دروغ اعتقاد داری، در حالی که
‫دونستن کامل حقیقت تلخ، باعث گفتن اون دروغ‌ها شده
‫در آخر کانر، مهم نیست چه فکری می‌کنی
‫مهم اینه که چیکار می‌کنی
‫پس الان چیکار کنم؟
‫کاری که همین الان کردی. حقیقت رو بگو
‫همین؟
‫فکر می‌کنی آسونه؟
‫ترجیح می‌دادی بمیری ولی به زبون نیاریش
‫من خیلی خسته‌ام. از همه چیز خسته‌ام
‫پس بخواب. وقت هست
‫مطمئنی؟ باید مادرم رو ببینم
‫- هر دو امشب به دیدنش می‌ریم. ‫- تو هم اونجا خواهی بود؟
‫بله
‫آخرین گام‌های راه رفتنِ من خواهد بود
‫داستان چهارم چطوری تموم میشه؟
‫بخواب
‫خدارو شکر. کانر! کانر!
‫انقدر دنبالت گشتم که داشتم دیوونه می‌شدم
‫- باید یک کاری می‌‎کردم. ‫- وقت نیست. باید الان بریم
‫لعنتی
‫مامان بزرگ
‫متاسفم
‫بابت اتاق پذیرایی و همه چیز
‫مهم نیست
‫می‌دونی کانر. من و تو...
‫زیاد با هم جور نیستیم، مگه نه؟
‫نه
‫فکر نکنم
‫من هم فکر نمی‌کنم
‫ولی باید با هم جور بشیم
‫- می‌دونم. ‫- می‌دونی، مگه نه؟
‫معلومه که می‌دونی
‫ولی یک چیز مشترک با هم داریم
‫مادرت
‫این چیزِ مشترک ماست
‫چیزی نیست
‫می‌بینم که پیداش کردی
‫ممنون
‫سلام عزیزم
‫- مامان؟ ‫- بله، من اینجام
‫من اینجام. دستم رو حس می‌کنی؟
‫کانر هم اینجاست
‫- واقعاً؟ ‫- آره
‫کانر
‫این پایان داستان چهارمه
‫می‌ترسم
‫معلومه که می‌ترسی
‫سخته. خیلی سخته
‫ولی از پسش بر میای، کانر اوملی
‫می‌مونی؟
‫من اینجا می‌مونم
‫من چیکار کنم؟
‫الان وقتشه که ساده‌ترین حقیقت رو به زبون بیاری
‫نمی‌خوام بری
‫می‌دونم عزیزم
‫نمیخوام بری
‫داستان چهارم چطوری تموم میشه؟
‫با یک پسر که محکم به مادرش چسبیده، تموم می‌شه
‫که با اینکار...
‫تونست بالاخره رهاش کنه
‫کانر
‫این الان اتاق توـه
‫این مدت داشتم آماده‌ش میکردم
‫ممنون
‫ترجمه از: ‫حسـین و کیـارش ‫Ki@rash & HosseinTL ‫IranFilm.Net